Ekumenizm, Chrześcijaństwo, Religia - Ekumeniczny Serwis Informacyjny

Babilon: perła królestw

Nie było miasta na ziemi, które w starożytności miałoby sławę Babilonu. Izajasz nazwał go „perłą królestw” (Iz.13:19), a Jeremiasz „złotym kielichem upijającym ziemię” (Jer.51:7). Herodot, historyk grecki, napisał, że „jego splendor górował nad wszystkimi miastami świata”. Czy była to tylko retoryczna przesada starożytnych? Odpowiedź przyniosły badania prowadzone na początku XX wieku pod okiem Roberta Koldeweya przez niemieckich archeologów, którzy zlokalizowali zarys miasta i najważniejsze zabytki.

Wykopaliska, choć odsłoniły tylko część dawnej metropolii, w pełni uzasadniają zachwyt starożytnych nad jej pięknem. Babilon wypełniały pałace, piękne budowle, bezprecedensowa liczba świątyń oraz cuda starożytnego świata: Wiszące Ogrody czy wieża Etemenanki.
W czasach króla Nabukadnezara (605-562) Babilon mierzył 16 km w obwodzie. Dla porównania Niniwa miała „tylko” 12 km, cesarski Rzym 10 km, zaś Ateny u szczytu potęgi 6.5 km.
Babilon miał najlepszy system obronny w starożytności. Miasto otaczał podwójny mur, każdy grubości około 8 m. Przestrzeń między tymi murami wypełniał gruz, dzięki czemu ich łączna grubość wynosiła 24 m, tak że na szczycie mogły się wyminąć dwa czterokonne zaprzęgi! Zapasy żywności pozwalały mieszkańcom przetrwać wieloletnie oblężenie. Przepływająca przez miasto rzeka Eufrat nawadniała ziemię uprawną wewnątrz murów i dostarczała świeżej wody do picia.
Babilon nazywano „wiecznym miastem”, gdyż uważano go za nie do zdobycia. A jednak upadł i to w ciągu zaledwie jednej nocy. Nie tylko ten upadek został zapowiedziany przez proroków biblijnych, ale także kilka innych intrygujących szczegółów:

•Będzie niczym Sodoma i Gomora (Iz.13:19).
•Nie zostanie ponownie zamieszkany (Iz.13:20; Jer.51:26).
•Beduini nie postawią na jego terenie swoich namiotów (Iz.13:20).
•Nawet owce nie będą tam wypasane (Iz.13:20).
•Dzikie zwierzęta uczynią w nim swe leża (Iz.13:21; Jer.51:37).
•Jego teren nie będzie często odwiedzany (Jer.51:43).
•Miasto pokryją mokradła (Iz.14:23).

Większość tych zapowiedzi poczynił prorok Izajasz około 700 roku p.n.e., kiedy Babilon tętnił życiem, a lata największej świetności miał dopiero przed sobą. W sto lat później Babilończycy złamali potęgę Asyryjczyków, a w 605 roku p.n.e. Nabukadnezar pobił Egipcjan pod Karkemisz, czyniąc królestwo babilońskie największym mocarstwem ówczesnego świata.
W 597 roku Babilończycy najechali na zbuntowaną Jerozolimę. W podobnych okolicznościach uderzyli na Judeę jeszcze raz w 587 roku p.n.e., kiedy po 18-miesięcznym oblężeniu zburzyli Jerozolimę, paląc świątynię i uwożąc jej skarby do Babilonu. Biblijny zapis o tym podboju (2Krn.24:10-17) jest niemal identyczny z relacją znaną z kronik babilońskich. Zgodność ta była kolejnym ciosem w argumenty stawiane przez XIX-wiecznych krytyków biblijnych, którzy powszechnie utrzymywali, że Nabukadnezar był legendarną postacią, wymyśloną w celach propagandowych przez kapłanów izraelskich!
Proroctwo Izajasza o tym, że Babilon popadnie w taką ruinę, że w jego pałacach szukać będą schronienia szakale i inne dzikie zwierzęta mogło wydać się szaleństwem, gdy zostało wygłoszone (Iz.13:21; Jer.51:37). O prawdopodobieństwie takiego wydarzenia napisał niemiecki archeolog Siegfried Horn:

„Wtargnięcie szakala do ufortyfikowanego miasta, a nawet do pałacu było w starożytności zdarzeniem tak rzadkim i niesłychanym, że odnotowano je w oficjalnych dokumentach. Na jednej z tabliczek klinowych jest tego rodzaju zapis: ‘26 dnia 12 miesiąca 37 roku Nabukadnezara, do miasta Borsippa dostał się szakal’. Oczywiste jest, że w owych czasach dziwna byłaby zapowiedź, że dzikie zwierzęta uczynią sobie mieszkanie we wspaniałych pałacach.”


Uczta Baltazara


Król perski Cyrus, długim marszem przerzucił swe wojska na teren dzisiejszej zachodniej Turcji i ruszył na Lydię. Państwem tym władał słynący z bogactwa król Krezus. Stanął on z wojskiem na brzegu rzeki Halys wahając się, czy wydać wojnę Persom. Posłał z zapytaniem do wyroczni w Delfach. Przyszła odpowiedź, że jeśli przekroczy tę rzekę, wielkie państwo runie. Krezus wziął te słowa za pomyślny znak i ruszył do walki, doznając straszliwej klęski. Wyrocznia oczywiście nie mogła się mylić, bo nie tylko Persja, ale i Lydia była wtedy znacznym królestwem.
Jesienią 539 r. p.n.e. Cyrus ruszył na Babilon. Już po pierwszym natarciu zorientował się, że gigantycznych murów tego miasta nie weźmie szturmem. Jego doradca, Chrysantas, obchodząc Babilon zwrócił uwagę na szerokie koryto wpadającego do miasta Eufratu. Podsunęło mu to niezwykły fortel, który dopracowali z Cyrusem.

*  *  *

Za dnia Babilończycy szydzili z Medo-Persów stojących poza murami miasta. W nocy hucznie świętowali ku czci Marduka i Isztar, celebrując winem swe domniemane zwycięstwo.
Baltazar, ówczesny władca Babilonu, wydał wielką ucztę dla dostojników (Dn.5:1). Rozkazał, aby przyniesiono naczynia ze świątyni Bożej, które jego dziadek Nabukadnezar wywiózł z Jerozolimy (Dn.5:3).
Poświęcone Bogu naczynia trafiły w ręce książąt i ich nałożnic. W nich czczono winem babilońskie bożki. Akt ten wyrażał wymieszanie rzeczy świętych z nieczystymi, prawdy Bożej z odstępstwem, religii z władzą świecką. W Biblii taki akt zwany jest „nierządem” (Jer.2:20-31; Oz.2:5) i „obrzydliwością” (Ap.18:9), dlatego w Apokalipsie „Babilon” symbolizuje odstępcze systemy religijne, które wymieszały prawdę z fałszem, a swe doktryny próbują narzucać przy pomocy władzy świeckiej (Ap.13-18).
Mieszkańcy Babilonu bawili się w fałszywym poczuciu bezpieczeństwa, nieświadomi, że z ciemnością nocy zapadł na nich wyrok śmierci. Otrzeźwieli dopiero, gdy niewidzialna ręka napisała na ścianie cztery słowa: „Mene, mene, tekel, uparsin” (Dn.5:25). Strach ścisnął ich serca. Baltazar obiecał pozycję trzeciego w państwie temu, kto wyłoży ich znaczenie, ale nikt nie potrafił (Dn.5:29.
Wtedy weszła na salę królowa-matka. Była to zapewne Nitocris, córka Nabukadnezara, a matka Baltazara. Nieco niżej mianuje ona Baltazara „synem” Nabukadnezara (Dn.5:11.18), dlatego że w językach semickich nie używano słowa „wnuk”, lecz każdego męskiego potomka określano synem (2Krl.2:12). Powiedziała ona:

 „Jest mąż w twoim królestwie, na którym spoczywa duch świętych bogów. W dniach twojego ojca znajdowano u niego oświecenie, rozum, mądrość jak mądrość bogów. Król Nabukadnezar, twój ojciec, ustanowił go przełożonym nad wróżbitami, czarownikami, Chaldejczykami i astrologami, dlatego iż Daniel miał nadzwyczajnego ducha, wiedzę i rozum do wykładania snów, do rozwiązywania zagadek i do wyświetlania tajemnic; król nazwał go Baltazarem. Niech więc teraz wezwą Daniela i niech poda wykład!” (Dn.5:11-12).

Prorok Daniel wyłożył Baltazarowi znaczenie napisu, który był wyrokiem: „Twoje panowanie dobiegło kresu; zostałeś zważony i znaleziony lekkim; Babilon zostanie wydany w ręce Persów” (Dn.5:26-28).

*  *  *

Cyrus skierował żołnierzy do kopania kanału, aby zmienić bieg rzeki. Kiedy rów był gotowy odprowadzili wody Eufratu od miasta. Poziom rzeki, i tak niski o tej porze roku, opadł jeszcze bardziej. Persowie wdarli się do miasta wysuszonym korytem rzeki i otwarli jego bramy.
Babilon upadł w październiku 539 roku p.n.e. Przez pewien czas pozostawał metropolią, aż król Kserkses (485-465) zrównał go z ziemią. Aleksander Wielki chciał przywrócić miastu dawną chwałę. Kazał podnieść świątynie z ruin i odnowić składanie ofiar Mardukowi. Wkrótce jednak zmarł i odbudowy Babilonu zaniechano.
Historyk Strabon z Amazei, gdy odwiedził ruiny Babilonu, napisał: „To wielkie miasto stało się pustkowiem”. Perła królestw stała się niczym Sodoma i Gomora, jak orzekli prorocy Boży wieki wcześniej (Iz.13:19-20; Jer.51:26). Dzisiejsze wsie arabskie leżą w dawnym korycie Eufratu lub poza obszarem, jaki zajmował Babilon w czasach Izajasza. Tylko nieliczni odwiedzają jego ruiny, jak zapowiedział Jeremiasz (51:43). Beduini omijają je z dala i nikt nie wypasa tam owiec, jak prorokował Izajasz (13:20). Spora część dawnego miasta to mokradła (Iz.14:23). Babilon stał się pustkowiem, zamieszkałym tylko przez dzikie zwierzęta (Iz.13:21), zgodnie z zapowiedzią: „I stanie się Babilon kupą gruzów, siedliskiem szakali, miejscem grozy i gwizdania, bez mieszkańców” (Jer.51:37).
Biblijne proroctwa o Niniwie czy Babilonie spisano w dniach ich największej chwały. Jakże trudno byłoby w czasach Izajasza i Jeremiasza przewidzieć, że akurat te kwitnące wówczas miasta zamienią się w gruzy, zwłaszcza że większość stolic dawnych imperiów przetrwała do dziś. Rzym, Ateny, Damaszek, Istambuł czy Jerozolima wciąż istnieją, ale po Niniwie i Babilonie pozostały tylko ruiny.

Powyższy tekst jest kolejnym z serii fragmentów książki "Sekrety Biblii", udostępnionych serwisowi Kosciol.pl przez jej autora, dr Alfreda J. Palla. Na naszych łamach prezentujemy kilka obszernych fragmentów tej książki, wydanej przez wydawnictwo Betezda

Książkę "Sekrety Biblii" można kupić w sklepie Kosciol.pl



Opcje Artykułu

Trackback

Trackback URL for this entry: http://www.kosciol.pl/trackback.php/20050103124407449

No trackback comments for this entry.
Babilon: perła królestw | 0 komentarzy
Komentarze należą do osób, które je zamieściły. Nie bierzemy odpowiedzialności za ich treść.

Szukaj

Menu Użytkownika





Nie masz jeszcze konta? Załóż sobie Nowy Użytkownik
Nie pamiętasz hasła?

Polecamy





EWST.pl
Senior.pl
e-commerce.pl
com-media.pl
egospodarka.pl

Facebook

Patronat Kosciol.pl


Piotr Lorek, Motyw wygnania a doktryna piekła w Nowym Testamencie


Gorące tematy



  • Wszystkich Świętych i Halloween
  • In vitro
  • Tadeusz Rydzyk i Radio Maryja
  • Lustracja
  • Kreacjonizm i ewolucjonizm
  • Harry Potter
  • Pedofilia i molestowanie
  • Aborcja
  • Eutanazja
  • Homoseksualizm
  • Unieważnienie, stwierdzenie nieważności małżeństwa
  • Sonda

    Czy stosowanie kary śmierci jest zgodne z postawą chrześcijańską?

    1/1: Czy stosowanie kary śmierci jest zgodne z postawą chrześcijańską?

    Zdecydowanie tak 83,05%
    Raczej tak 1,66%
    Raczej nie 2,91%
    Zdecydowanie nie 11,65%
    Nie wiem 0,73%

    | 4,266 głosów | 0 komentarzy

    Wydarzenia

    W najbliższym czasie nie ma żadnych wydarzeń