Ekumenizm, Chrześcijaństwo, Religia - Ekumeniczny Serwis Informacyjny

Święty Franciszek Salezy

Kościół katolicki obchodzi dziś uroczystość św.Franciszka Salezego, Biskupa i Doktora Kościoła. Uroczyste Msze św. ku jego czci są odprawiane w parafiach salezjańskich. Św.Franciszek Salezy jest bowiem patronem salezjanów.

Franciszek urodził się w Alpach Wysokich pod Thorens 21 sierpnia 1567 r. Jego ojciec, także Franciszek, był kasztelanem w Nouvelles i miał tytuł pana di Boisy. Matka, Franciszka, pochodziła również ze znakomitego rodu Sionnaz. Spośród licznego rodzeństwa Franciszek był najstarszy. W domu rodzinnym otrzymał głebokie wychowanie katolickie. Na jego późniejsze życie mieli wielki wpływ mamka Puthod i kapelan Deage. Największy wpływ na wychowania miała jednak matka św.Franciszka.

W roku 1573 jako sześcioletni chłopiec Franciszek rozpoczął regularną naukę w kolegium w La Roche-sur-Foron. W dwa lata później był w kolegium w Annecy. Przebywał tam trzy lata. W tym też czasie przyjął pierwszą Komunię świętą i sakrament Bierzmowania (1577). Kiedy miał 11 lat, zgodnie z ówczesnym zwyczajem otrzymał tonsurę jako znak przynależności do stanu duchownego. W wieku 15 lat udał się do Paryża aby studiować na tamtejszym uniwersytecie. Dodatkowo w kolegium jezuitów studiował klasykę. To w czasie studiów wystąpiły w nim wątpliwości, czy się zbawi, czy nie jest on przeznaczony na potępienie. To właśnie w tamtym czasie we Francji wystąpił ze swoją nauką o przeznaczeniu Jan Kalwin. Franciszek odzyskał spokój dopiero wtedy, gdy oddał się w niepodzielną opiekę Matki Bożej w kościele Św. Stefana des Gres. Na Sorbonie św.Franciszek studiował teologię i zagadnienia biblijne. Do rzetelnych studiów biblijnych przygotował się dodatkowo przez naukę języka hebrajskiego i greckiego.

By być posłusznym woli ojca, Franciszek udał się do Padwy na studia prawnicze. Miały mu one otworzyć drzwi do kariery urzędniczej. Studia uwieńczył doktoratem. Po ukończeniu studiów w Padwie udał się do Loreto, gdzie złożył ślub dozgonnej czystości (1591). Potem odbył pielgrzymkę do Rzymu (1592). Kiedy wrócił do domu, czekał na niego ojciec z planami. Chciał go wprowadzić jako adwokata i prawnika do senatu w Chambery. Czynił także starania, by go ożenić z bogatą dziedziczką, Franciszką Suchet de Mirabel. Ku wielkiemu niezadowoleniu ojca Franciszek odrzucił obie propozycje. Postanowił zgłosić siedo biskupa, aby przyjął w poczet swoich duchownych. Święcenia kapłańskie otrzymał w roku 1593 przy niechętnej zgodzie rodziców. Jednocześnie został prepozytem kolegiaty św. Piotra, co uczyniło go drugą osobą po miejscowym biskupie.

W roku 1594, za zezwoleniem biskupa, Franciszek udał się jako misjonarz do okręgu Chablais, by umocnić w wierze katolików i aby próbować odzyskać dla Chrystusa tych, co odpadli od wiary i przeszli na kalwinizm. Właśnie ten szwajcarski rejon został włączony do Sabaudii (1593).Wśród niesłychanych trudów Franciszek musiał przełęczami pokonywać wysokości Alp, dochodzące w owych stronach do ponad 4000 m. Odwiedzał wioski i poszczególne zagrody wieśniaków. Miał dar nawiązywania kontaktu z ludźmi prostymi, umiał ich przekonywać, swoje spotkania okraszał złotym humorem. Na murach i parkanach rozlepiał ulotki - zwięzłe wyjaśnienia prawd wiary. Wśród jego cnót na pierwszy plan wybijała się niezwykła łagodność. Był z natury popędliwy i skory do wybuchów. Jednakże długoletnią pracą nad sobą potrafił zdobyć się na tyle słodyczy i dobroci, że przyrównywano go do samego Chrystusa.

W czasach fanatyzmu i zaciekłych sporów Franciszek objawiał wprost wyjątkowy umiar i łagodność. Jego ujmująca uprzejmość i takt spowodowały, iż nazwano go "światowcem pośród świętych". W kontaktach międzyludzkich przewodziła mu myśl: "Więcej much się złapie na kroplę miodu aniżeli na całą beczkę octu". Według podania miał on w ten sposób odzyskać dla Kościoła kilkadziesiąt tysięcy kalwinów.W swojej żarliwości apostolskiej Franciszek posunął się do tego, że w przebraniu udał się do Genewy i złożył wizytę głowie Kościoła kalwińskiego, Teodorowi Beze, usiłując nakłonić go do powrotu na łono Kościoła katolickiego. Wizytę ponowił Franciszek aż trzy razy, chociaż nie dała ona konkretnych wyników.
Misja w Chablais trwała 4 lata. W roku 1599 papież Klemens VIII mianował Franciszka biskupem pomocniczym. Po otrzymaniu sakry biskupiej w 1601r. młody biskup udał się do Chablais, by dokończyć tam swoją misję. Po śmierci biskupa Graniera w 1602r. Franciszek został nominowany biskupem Genewy. Z żarliwością sobie właściwą zabrał się natychmiast do pracy. Rozpoczął od wizytacji 450 parafii swojej po większej części w Alpach położonej diecezji. Niestrudzenie przemawiał, spowiadał, udzielał sakramentów świętych, rozmawiał z księżmi, nawiązywał bezpośrednie kontakty z wiernymi. Wizytował także klasztory. Zreformował kapitułę katedralną. Zdając sobie sprawę, jak wielkie spustoszenia może sprawić ignorancja religijna, popierał Bractwo Nauki Chrześcijańskiej. Za podstawę nauczania wiary służył katechizm, ułożony niedawno przez kardynała św. Roberta Belłarmina. Sam także cały wolny czas poświęcał nauczaniu. Stworzył nowy ideał pobożności - życie duchowe, wewnętrzne, praktykowane w klasztorach, wydobył z ukrycia, aby "wskazywało drogę tym, którzy żyją wśród świata".

Św. Franciszek zmarł nagle 28 XII 1622r., po spotkaniu z Królem Francji. Jego ciało przeniesiono do Annecy, gdzie spoczęło w kościele macierzystym sióstr Nawiedzenia. Serce jednak Świętego zatrzymały wizytki w Lyonie. Beatyfikacja odbyła się w roku 1661, a kanonizacja już w roku 1665. Bł. Pius IX ogłosił św. Franciszka Salezego Doktorem Kościoła w 1877r. Pius XI ogłosił do w 1923 patronem dziennikarzy i katolickiej prasy. Czczony jest jako patron wizytek, salezjanów i salezjanek.

Myśl św. Franciszka Salezego, kładąca nacisk na dążenia każdego człowieka ku świętości, stała się zaczynem salezjańskiej szkoły duchowej, do której odwoływali się założyciele wielu zakonów, zgromadzeń, bractw i stowarzyszeń religijnych, m.in. św. Jan Bosco 

Jego pisma wyróżniają się tak pięknym językiem i stylem, że do dnia dzisiejszego zalicza się je do klasyki literatury francuskiej. Do najbardziej znanych należą: Kontrowersje, Filotea, czyli wprowadzenie do życia pobożnego (1608) i Teotym, czyli traktat o miłości Bożej (1616). Zostało także sporo jego listów (ok. 1000).

Ikonografia przedstawia św. Franciszka Salezego w stroju biskupim - w rokiecie i mantolecie lub w stroju pontyfikalnym z mitrą na głowie. Jego atrybutami są: gorejąca kula ośmiopłomienna, księga, pióro, serce przeszyte strzałą i otoczone cierniową koroną trzymane w dłoni.



Opcje Artykułu

Trackback

Trackback URL for this entry: http://www.kosciol.pl/trackback.php/20050124201201538

No trackback comments for this entry.
Święty Franciszek Salezy | 0 komentarzy
Komentarze należą do osób, które je zamieściły. Nie bierzemy odpowiedzialności za ich treść.

Szukaj

Menu Użytkownika






Nie pamiętasz hasła?

Polecamy





EWST.pl
Senior.pl
e-commerce.pl
com-media.pl
egospodarka.pl

Facebook

Patronat Kosciol.pl


Piotr Lorek, Motyw wygnania a doktryna piekła w Nowym Testamencie


Gorące tematy



  • Wszystkich Świętych i Halloween
  • In vitro
  • Tadeusz Rydzyk i Radio Maryja
  • Lustracja
  • Kreacjonizm i ewolucjonizm
  • Harry Potter
  • Pedofilia i molestowanie
  • Aborcja
  • Eutanazja
  • Homoseksualizm
  • Unieważnienie, stwierdzenie nieważności małżeństwa
  • Sonda

    Czy stosowanie kary śmierci jest zgodne z postawą chrześcijańską?

    1/1: Czy stosowanie kary śmierci jest zgodne z postawą chrześcijańską?

    Zdecydowanie tak 83,05%
    Raczej tak 1,66%
    Raczej nie 2,91%
    Zdecydowanie nie 11,65%
    Nie wiem 0,73%

    | 4,266 głosów | 0 komentarzy

    Wydarzenia

    W najbliższym czasie nie ma żadnych wydarzeń