Greckokatolickie zasady ekumenizmu PO POLSKU

sob, 19 lut 2005, 09:14:18

Autor: ks. diakon Piotr Siwicki

Zgodnie z dekretem Metropolity Przemysko-Warszawskiego z 7 stycznia 2005 r. (nr 10/I/2005)  , Podstawowe zasady... nabrały mocy prawnej w Archidiecezji (Archieparchii) Przemysko-Warszawskiej z dniem 15 lutego 2005 r.

Tłumaczenie niniejsze ma charakter prywatny. Oficjalną rangę ma jedynie oryginał ukraiński .

PODSTAWOWE ZASADY STOSUNKÓW MIĘDZYWYZNANIOWYCH I DZIAŁALNOŚCI EKUMENICZNEJ W ARCHIDIECEZJI PRZEMYSKO-WARSZAWSKIEJ UKRAIŃSKIEGO KOŚCIOŁA GRECKOKATOLICKIEGO

NORMY OGÓLNE

    Ukraiński
  1. Kościół Greckokatolicki w Polsce usilnie pragnie żyć w pokoju ze wszystkimi chrześcijanami i brać udział w dialogu ekumenicznym z innymi krajowymi Kościołami i Wspólnotami kościelnymi na zasadach partnerstwa i równouprawnienia.
  2. W stosunkach z niekatolickimi Kościołami i Wspólnotami kościelnymi oraz w prowadzeniu z nimi dialogu ekumenicznego UKGK kieruje się normami i wskazówkami, zamieszczonymi w:

  1. UKGK pragnie brać samodzielny udział w dialogu, jako pełnowartościowy jego uczestnik. Nikt spoza UKGK nie może rościć sobie prawa do reprezentowania UKGK w stosunkach międzywyznaniowych bez wyraźnej zgody i zlecenia episkopatu UKGK.

  2. Niezbędnym warunkiem prowadzenia jakiejkolwiek działalności ekumenicznej jest stosowna formacja ekumeniczna wszystkich wiernych – duchownych, osób zakonnych i świeckich. Należy ją rozpoczynać już w ramach katechezy dzieci i nie zaniedbywać kontynuowania jej później.

  3. Wierni powinni być uświadomieni w przedmiocie właściwego znaczenia pojęcia „ekumenizm”, stanowiska Kościoła katolickiego wobec ruchu ekumenicznego oraz katolickich zasad ekumenizmu ze szczególnym uwzględnieniem ekumenicznej roli katolickich Kościołów wschodnich, zwłaszcza UKGK.

  4. Absolutnie koniecznym jest, by wierni byli świadomi tego, że wszelka działalność ekumeniczna musi być oparta o osobistą więź każdego wiernego z Panem; wszystko, co osłabia ową więź, szkodzi sprawie ekumenizmu – zaś postęp dialogu ekumenicznego nie jest możliwy bez stopniowego wzrastania jego uczestników w łasce Bożej.

  5. Uczestnikami dialogu są chrześcijanie – ochrzczeni w imię Trójcy Przenajświętszej, wyznający Boga Trójjedynego oraz Bóstwo i rolę zbawczą Pana naszego Jezusa Chrystusa; celem jest wzajemne pogodzenie się i zbliżenie dla wspólnego szukania dróg przywrócenia jedności. Niedopuszczalne jest zawężanie grona uczestników dialogu przy użyciu narodowych i innych świeckich kryteriów. Zakazana jest również instrumentalizacja dialogu dla osiągnięcia celów świeckich, zwłaszcza narodowych i politycznych.

  6. Wszystkim wiernym – a zwłaszcza duszpasterzom – zaleca się budowanie słowem i czynem atmosfery miłości chrześcijańskiej w stosunkach międzywyznaniowych. Wszystko to ze szczególnym naciskiem odnosi się do treści wydawnictw kościelnych i publikacji internetowych.

  7. Udział w dialogu ekumenicznym nie może pociągać za sobą osłabienia kościelno-obrządkowej tożsamości wiernych i wzrastania wśród nich obojętności religijnej (indyferentyzmu). Przeciwnie – kontakty z chrześcijanami z innych Kościołów i Wspólnot kościelnych winny prowadzić wiernych UKGK do jeszcze głębszej świadomości, poznawania i kultywowania przez nich ich autentycznej tożsamości.

  8. W kwestii wspólnych modlitw i wszelkich innych przejawów wspólnego udziału w kulcie Bożym usilnie przypomina się obowiązek brania pod uwagę nie tylko zasad katolickich, lecz również doktryny i przepisów innego Kościoła czy Wspólnoty kościelnej.

  9. Osoby duchowne, gdy nie koncelebrują, zgodnie z prawidłami obrządku bizantyjskiego ubierają się jedynie w strój duchowny, bez szat liturgicznych, w szczególności bez epitrachelionu. Przy koncelebrowaniu Boskiej Liturgii z kapłanami rzymskokatolickimi duchowni winni przywdziewać kompletne szaty liturgiczne.

  10. Dla należytego prowadzenia spraw związanych ze stosunkami międzywyznaniowymi i działalnością ekumeniczną biskup eparchialny może powołać radę ekumeniczną (kan. 904 § 3 KKKW). Kieruje nią – sam lub poprzez osobę upoważnioną – biskup eparchialny. Prace jej koordynuje sekretarz, będący jednocześnie pracownikiem kurii eparchialnej na stanowisku referenta spraw ekumenicznych eparchii. Rada zbiera się na posiedzenia nie rzadziej, niż raz w roku.

  11. We wszelkiego rodzaju kontaktach zewnętrznych UKGK występuje pod jedną i tą samą nazwą, a mianowicie „Ukraiński Kościół Greckokatolicki” (ukr. Ukrajinśka Hreko-Katołyćka Cerkwa). Dopuszcza się stosowanie jej w skróconym, nieoficjalnym wariancie – „Kościół Greckokatolicki” (ukr. Hreko-Katołyćka Cerkwa). Inne, nieprawidłowe nazwy („Kościół Katolicki Obrządku Bizantyjsko-Ukraińskiego”, „Ukraiński Kościół Katolicki”, „Kościół Bizantyjsko-Ukraiński” itp.) winny być konsekwentnie usunięte z obiegu urzędowego, służbowego i medialnego.


STOSUNKI Z PRAWOSŁAWNYMI I STAROOBRZĘDOWCAMI


  1. Stosunki z dwiema istniejącymi w Polsce wspólnotami wyznaniowymi, które wspólnie z UKGK dziedziczą tradycję chrześcijaństwa św. Włodzimierza, czyli Polskim Autokefalicznym Kościołem Prawosławnym i Wschodnim Kościołem Staroobrzędowym nie posiadającym hierarchii duchownej, mają dla UKGK charakter priorytetowy.

  2. W stosunkach z Kościołem prawosławnym, poza dokumentami wymienionymi w nr 2, korzystać można także z Praktycznych wskazówek zawartych w oświadczeniu z Balamand z 1993 r. (nr 20-33).

  3. Wszędzie tam, gdzie prawosławni nie mają własnej cerkwi, mogą być dopuszczeni do celebrowania Boskiej Liturgii, św. Sakramentów (przede wszystkim Sakramentów inicjacji chrześcijańskiej i Małżeństwa), chwalby Bożej i innych nabożeństw, zwłaszcza zadusznych, w miejscowej świątyni UKGK – za wyraźną zgodą biskupa eparchialnego.

  4. To, o czym mowa w nr 16, ma zastosowanie również w przypadku pogrzebów na cmentarzach greckokatolickich.

  5. UKGK dostrzega potrzebę współpracy z braćmi prawosławnymi na niwie ochrony i konserwacji zabytków architektury sakralnej i sztuki tradycji kijowskiej w Polsce.

  6. Innym możliwym rodzajem współdziałania są wspólne pielgrzymki wiernych obu wyznań do miejsc, czczonych zarówno przez grekokatolików, jak też i przez przez prawosławnych – a także wspólne starania na rzecz przywrócenia dawnej świetności i znaczenia tym miejscom, które zniszczały, podupadły lub przestały być miejscami kultu chrześcijan tradycji bizantyjskiej.

+ Arcybiskup Jan Martyniak

Metropolita Przemysko-Warszawski


Przemyśl, dnia 7 stycznia 2005 r.

Tłumaczył diakon Piotr Siwicki. All rights reserved – wszystkie prawa zastrzeżone – усі права застережені.

Komentarze (0)


Kosciol.pl
http://www.kosciol.pl/article.php/2005021814141875