św. Jan Chrzciciel - pamiątka narodzenia

pią, 24 cze 2005, 18:27:14

Autor: Mateusz Markiewicz

Kościół katolicki na całym świecie obchodzi dzisiaj Uroczystość Narodzenia św. Jana Chrzciciela. Jest jednym z niewielu świętych, którego wspomnienie obchodzi się w urodziny. Zazwyczaj dniem świętego jest dzień jego śmierci. Kościół katolicki także go obchodzi. Jest nim 29 sierpnia.

Św. Jan Chrzciciel jest największym z proroków. Zamykając Stary rozpoczyna Nowy Testament. W prawosławiu określa się go wręcz "Poprzednikiem Pańskim". Poprzez swoją matkę, św.Elżbietę, był spokrewniony z Jezusem. Różnica wieku wynosi zaledwie kilka miesięcy. Jan jest jednym z niewielu świętych z pierwszego wieku chrześcijaństwa, o którym bardzo dużo wspomina się w Piśmie Św.

O narodzinach Jana mówi wiele Ewangelia wg św.Łukasza. Imię dla niego zostało podane przez anioła Zachariaszowi, który zwątpił w narodziny syna. Za karę Bóg odebrał mu mowę. Odzyskał ją dopiero, gdy decydowano o imieniu chłopca. Zachariasz zapisał imię na tabliczce, a kiedy to uczynił natychmiast otworzyły się jego usta i rozwiązał się jego język, i mówił, błogosławiąc Boga (Łk 1,64). Zachariasz wysławiał Boga pod natchnieniem Ducha Św. następującymi słowami:

«Niech będzie uwielbiony Pan, Bóg Izraela,
że nawiedził lud swój i wyzwolił go,
i moc zbawczą nam wzbudził
w domu sługi swego, Dawida:
jak zapowiedział to z dawien dawna
przez usta swych świętych proroków,
że nas wybawi od nieprzyjaciół
i z ręki wszystkich, którzy nas nienawidzą;
że miłosierdzie okaże ojcom naszym
i wspomni na swoje święte Przymierze -
na przysięgę, którą złożył ojcu naszemu, Abrahamowi, że nam użyczy tego,
iż z mocy nieprzyjaciół wyrwani
bez lęku służyć Mu będziemy
w pobożności i sprawiedliwości przed Nim
po wszystkie dni nasze.
A i ty, dziecię, prorokiem Najwyższego zwać się będziesz,
bo pójdziesz przed Panem torując Mu drogi;
Jego ludowi dasz poznać zbawienie
[co się dokona] przez odpuszczenie mu grzechów
,
dzięki litości serdecznej Boga naszego.
Przez nią z wysoka Wschodzące Słońce nas nawiedzi, by zajaśnieć tym, co w mroku i cieniu śmierci mieszkają,
aby nasze kroki zwrócić na drogę pokoju». (Łk 1, 68-79)

Św. Jan prowadził ascetyczne życie Sam zaś Jan nosił odzienie z sierści wielbłądziej i pas skórzany około bioder, a jego pokarmem była szarańcza i miód leśny.Sam zaś Jan nosił odzienie z sierści wielbłądziej i pas skórzany około bioder, a jego pokarmem była szarańcza i miód leśny. (Łk 3,4).

To św. Jan okazał się głosem wołającego na pustynii. Nawoływał tłumy do nawrócenia, chrzcił ludzi wodą. Zawsze był pokorny, skromny. Gdy więc lud oczekiwał z napięciem i wszyscy snuli domysły w sercach co do Jana, czy nie jest Mesjaszem, on tak przemówił do wszystkich: Ja was chrzczę wodą; lecz idzie mocniejszy ode mnie, któremu nie jestem godzien rozwiązać rzemyka u sandałów. On chrzcić was będzie Duchem Świętym i ogniem. (Łk 3, 15-16).

Jan uważał się niegodny nawet rozwiązania rzemyka od jezusowego sandału, a spotkał go chyba największy zaszczyt (Po możliwości bycia Matką Boga, jaka przypadła Maryi.). To on miał ochrzcić Zbawiciela! Początkowo protestował, ale jednak nie odmówił.

Niestety, jako ktoś karcący grzechy, św.Jan nie był zbyt lubiany przez władcę. Herod tetrarcha karcony przez niego z powodu Herodiady, żony swego brata, i z powodu innych zbrodni, które popełnił, dodał do wszystkiego i to, że zamknął Jana w więzieniu. (Łk 3, 19-20). Okrutny władca kazał obciąć mu głowę. Tak skończył swój żywot Wielki Święty.

W prawosławiu poza dwoma wyżej wymienionymi datami, jako dni poświęcone św. Janowi Chrzcicielowi obchodzi się: rocznicę I i II odnalezienia głowy (24 II/ 9 III), rocznicę III odnalezienia głowy (25 V/ 7 VI) oraz rocznicę poczęcia (23 IX/ 6 X). W ikonografii przedstawia się zazwyczaj podczas chrztu Jezusa. Ma długie włosy i brodę. Św. Jana ukazują często jako zwiastuna ze skrzydłami. Wtedy prawą ręką błogosławi, w lewej trzyma krzyż i rozwinięty zwój. Jego atrybutami są jego własna głowa na srebrenej misze, Dzieciątko w kielichu.

Sztuka zachodnia przedstawia go za Barankiem Bożym, barankiem na ramieniu, jako chłopca bawiącego się z Barankiem. Jest głównym patronem Archidiecezji Wrocławskiej, Wrocławia i wielu innych miast, a nawet państw. W herbie Wrocławia, pośrodku, znajduje się sebrna taca z jego głową.

Źródła: Biblia Tysiąclecia, Cerkiew.pl

Komentarze (0)


Kosciol.pl
http://www.kosciol.pl/article.php/20050624152714803