Początki czeskiej państwowości

pon, 19 wrz 2005, 07:29:25

Autor: Jakub Piotr Sowiński

Podobnie jak w przypadku Polski również i u naszych południowych sąsiadów o właściwej państwowości mówimy od momentu, kiedy na czeskich ziemiach zaczęła się szerzyć wiara chrześcijańska.

Chrześcijaństwo w Czechach (zachodnia część dzisiejszej Republiki Czeskiej) związane jest z historią Wielkiej Morawy (882-894) i apostolską działalnością Braci Sołuńskich, która została opisana w poprzednich artykułach. Wraz z podbojem tych rejonów przez Świętopełka otwarła się droga dla uczniów Cyryla i Metodego. Ochrzcił się w tym czasie również Borzywoj z dynastii Przemyślidów.

Po chrzcie książe wrócił do kraju wraz z słowiańskimi misjonarzami, którym przewodził kapłan Kaich, którego tradycja zapisała do historii jako chrzciciela św. Ludmiły.

Próba chrystianizacji Czech wywołała silną reakcję pogańską zakończoną buntem Strojimra i wypędzeniem Borzywoja z kraju. Książe udał się na dwór swego króla Świętopełka. Kiedy bunt ucichł a sytuacja się polepszyła książe wrócił do kraju. Od razu postawił też Kościół w Pradze, poświęcony Pannie Marii. Prawdopodobnie od niego zaczęto budować praski gród.

Rozwojowi chrześcijaństwa za Borzywoja i św. Ludmiły dopomogło wypędzenie z Morawy uczniów św. Metodego po jego śmierci. W 895 roku za następby Borzywoja - Spytygniewa I. Czechy zostały poddane Ratyzbonie na niekorzyść Morawy.

Po jego śmierci na tron wstąpił syn Vratislav, założyciel Wrocławia. W historię Europy czy też Czech książe ów niczym szczególnym się nie zapisał poza swoim potomstwem, z którego najbardziej znany był przyszły książe Wacław, pierwszy czeski męczennik.

Urodzonym koło 907 roku Wacławem od początku zajęła się jego prabaka Księżna Ludmiła, małżonka Borzywoja, który ongiś przywiódł chrześcijaństwo do Czech. Za jej staraniem dostało się Wacławowi wykształcenie jakim, mało który władca Europy mógł się poszczycić. Poza nauką pobożna Ludmiła zaszczepiła młodemu księciu miłość do Chrystusa i jego Kościoła.

W 921 roku po śmierci Vratislawa, ojca Wacława, na dworze wybuchł konflikt między prababką, a wdową po nim, Drahomirą o wychowanie synów i regencję. Podpuszczona podszeptami dworzan przyczyniła się do śmierci księznej Ludmiły i gdyż ta widząc jej gniew wcześniej zrzekła się opieki nad dziećmi i oddaliła do grodu tetyńskiego. 15 lub 16 września 921 roku na zamek w Tetynie wtargnęli wojowie Drahomiry, Tunna i Gommon i udusili Ludmiłę. Zginęła w powszechnej opinii świętości jako szczodrobliwa jałmużniczka, pobożna, doskonała w miłości, matka sierot i pocieszycielka wdów.

Kult św. Ludmiły szybko się rozwijał, a od 1137 roku datuje się oficjalne jej święto, którego data - 16 września ustaliła się ostatecznie około 1200 roku.

Komentarze (0)


Kosciol.pl
http://www.kosciol.pl/article.php/20050917232602583