Ekumenizm, Chrześcijaństwo, Religia - Ekumeniczny Serwis Informacyjny

Żydowski ślub

Małżeństwo w judaizmie postrzegane jest jako wypełnienie obowiązku, przykazania Bożego. Mężczyzna nie może się spełnić bez kobiety, a kobieta nie może się spełnić bez mężczyzny. Lecz nawet gdy się już połączą, nie staną się w pełni jednością dopóki Szechina (Boża Obecność) nie będzie z nimi...


Małżeństwo to świętość, dlatego nazywane jest Kiduszin - uświęcenie. Nasi Rabini uczą: "Ten, kto żyje bez żony, żyje bez radości, bez błogosławieństwa, bez dobra, bez Tory, bez opieki i bez pokoju" (Jewamot 62a). Dopóki mężczyzna nie poślubi kobiety, jest jakby niekompletny: R. Elazar powiedział: "Mężczyzna, który nie poślubił kobiety nie jest człowiekiem, gdyż Tora mówi: "Stworzył ich jako kobietę i mężczyznę" (Bereszit, I Mojżeszowa, Ks. Rodzaju 1:27) - I nazwał ich Człowiekiem” (Jewamot 63a).
Małżeństwo jest źródłem błogosławieństwa na całe przyszłe życie - nie dziwi zatem, że zarówno do przygotowań, jak i samej ceremonii zaślubin podchodzi się z dużą powagą, odpowiedzialnością i zaangażowaniem.

Przez kilka dni przed Chupą (uroczystością zaślubin) oblubieńcy nie widzą się ze sobą, ma to wzmocnić ich miłość. Tak jak Jom Kipur każdego roku daje szansę, aby ludzie stali się lepszymi, tak i ślub jest nowym początkiem, dlatego tak jak podczas tego święta, tak przed ceremonią ślubną także się pości. Przed ślubem panna młoda udaje się do mykwy - łaźni rytualnej, aby duchowo się oczyścić i przygotować do świętości zaślubin.

Zgodnie z tradycją żydowską wesele może odbywać się w sobotę wieczorem, w niedzielę lub każdego innego dnia tygodnia (nie wolno brać ślubu w erew Szabes - w piątek, z obawy, iż nie zauważy się nadejścia Szabatu).
Najczęściej w Szabat poprzedzający ślub zarówno pan młody jak i jego ojciec są wzywani do czytania Tory, dzieje się tak także w samym dniu ślubu - jeśli wypada on w poniedziałek lub czwartek, kiedy to czyta się Torę w czasie porannych modlitw.

Chatan (pan młody) i Kala (panna młoda) siedzą w osobnych salach. Chatan i Kala w dniu ślubu są przyrównywani do króla i królowej, dlatego według przyjętego zwyczaju, goście starają się państwa młodych jak najbardziej uszczęśliwić. Panna młoda siedzi na udekorowanym fotelu, skąd wita przybywające kobiety. W tym dniu jest ona także jakby "bliżej" Boga - stąd tradycja, by prosić ją o błogosławieństwo - najczęściej związane z poszukiwaniem męża lub wychowaniem dzieci. Oczekiwanie upływa na śpiewach, zabawianiu panny młodej, rozmowach, jednak w nastroju świętości i powagi - nie frywolności.
Główne przyjęcie gości odbywa się na stronie gdzie siedzi panna młoda. Dla pana młodego jest mniejsze przyjęcie, które nazywa się Tisz pana młodego.

Ketuba (dokument ślubny) jest spisanym zobowiązaniem młodego dla panny młodej, że będzie opiekował się nią i jej pomagał. Jest to wyraz uszanowania praw kobiety, zapewnienia jej opieki - także po rozwodzie. W judaizmie kobieta zajmuje bardzo wysoką pozycję, a ketuba potwierdza jej prawa i wymienia obowiązki męża. Wielu ludzi porównuje żydowski ślub do dnia, w którym nadana została Tora na górze Synaj. Dwie tablice kamienne symbolizują ketubę, którą Bóg dał żydowskiemu narodowi jako małżeńskie zobowiązanie. Ostatecznie tekst Ketuby w formie, jaką dziś znamy został ustalony w VIII lub IX w.n.e. Większość Żydów mieszkała wtedy w Babilonii, dlatego tekst jest spisany po aramejsku.

Ceremonia bedekin rozpoczyna się, kiedy pan młody jest prowadzony przez gości z muzyką i tańcami do sali panny młodej. Pochodzenie tego zwyczaju przypisuje się dwóm historiom. Według pierwszej słowo bedekin pochodzi z języka jidysz, które znaczy zakrawać. Jest związane z historią opisaną w księdze Bereszit (I Mojżeszowa, Księga Rodzaju), kiedy to Riwka (Rebeka) zobaczywszy po raz pierwszy swego przyszłego męża Jicchaka (Izaaka) nakrywa swą twarz. Zakrywanie twarzy przez pannę młodą nie jest jednak tylko znakiem jej skromności, ale także reprezentuje oddanie państwa młodych sobie nawzajem.

Według innej tradycji, bedekin pochodzi od hebrajskiego słowa badak, co znaczy sprawdzać i odwołuje się do biblijnej historii Jaakowa (Jakuba) poślubiającego dwie siostry - Rachel i Leę. Gdy Jaakow przybył na uroczystość myślał, że bierze ślub z Rachel. Jego teść jednak zamienił dwie siostry tak, że Jaakow poślubił Leę. Aby zapobiec podobnym błędom, pan młody powinien sprawdzić, czy to jest jego wybranka.

Ceremonia zaślubin odbywa się pod Chupą - baldachimem, przedstawiającego nowy dom, który młoda para stworzy, w obecności co najmniej dziesięciu dorosłych Żydów. Za chupę służy często talit, który zwyczajowo panna młoda w tym dniu podarowuje swojemu przyszłemu mężowi, a czasem jest to baldachim przekazywany z pokolenia na pokolenie w danej rodzinie. Pod nią stoi mały nakryty białym obrusem, a na nim kielich na wino. Przygotowany jest też już dokument ślubny - ketuba, podpisany już wcześniej w obecności dwóch świadków. Najczęściej ślub odbywa się pod gołym niebem - np. przed synagogą, na dziedzińcu, obecnie często odbywa się także w synagogach. Wchodzenie do miejsca, w której ma się odbyć ceremonia zaślubin, ma ściśle określoną kolejność. Najpierw wchodzi rodzina panny młodej - dziadkowie, rodzeństwo, oraz krewni. Później wchodzą dziadkowie i rodzeństwo pana młodego. Dalej w orszaku idą przyjaciele i znajomi. Na końcu wchodzi pan młody prowadzony przez rodziców. Rodzice panny młodej prowadza ją pod chupę, gdzie czeka pan młody. Przyprowadzający trzymają w dłoniach świece - jako przypomnienie ognia i błyskawic, które były widziane pod Górą Synaj podczas dawania Tory. Panna młoda okrąża go siedem razy i staje po jego prawej stronie. Ten zwyczaj symbolizuje pannę młodą, która zostawia dom swych rodziców i zaczyna budować nowy dom swego męża. Rodzina i krewni panny młodej gromadzą się z prawej strony baldachimu, a pana młodego - z lewej.

Ceremonia składa się z Erusin (zaręczyny), czytania ketuby i Nisuin (akt zaślubin). Kiduszin rozpoczyna się dwoma błogosławieństwami - pierwsze nad winem, drugie to błogosławieństwo zaślubin. Następnie Chatan i Kala piją trochę wina, powołuje się dwóch świadków, którzy mogą potwierdzić, że obrączka, którą pan młody daje pannie młodej jest jego własnością. Świadkowie musza także dokładnie zobaczyć, jak pan młody wkłada obrączkę na wskazujący palec prawej ręki panny młodej. Pan młody recytuje: "Oto jesteś mi zaślubiona wedle prawa Mojżesza i Izraela". W tym momencie para jest już małżeństwem, zebrani goście potwierdzają to krzycząc: "Mekudeszet!" (Poślubieni!). Aby oddzielić ceremonię Erusin od Nisuin czyta się Ketubę (dokument ślubny).

Głównym punktem części Nisuin są Szewa Brachot (Siedem Błogosławieństw). Młoda para honoruje swych przyjaciół, nauczycieli i rodzinę dając im do przeczytania te błogosławieństwa. Błogosławieństwa te przywołują stworzenie świata - gdyż dla młodej pary ich ślub jest początkiem zupełnie nowego świata. Błogosławi się też Boga jako Stwórcę człowieka - para młoda jest dla siebie jak nowe stworzenie, które dopiero teraz będą odkrywać. Dziękuje się Bogu za połączenie tej pary, prosi o odbudowanie Świątyni i błogosławi Boga jako dawcę radości i szczęścia. Nowa para znów pije trochę wina. Po zakończonej ceremonii jest zwyczajem, że pan młody rozbija nogą szklankę. Nawet w czasie wielkiej radości zawsze się pamięta, ze życie nie jest kompletne bez odbudowanej Świątyni. Żydowski ślub jest jak wbudowanie jednej cegły w przyszłą Świątynię. Chatan rozdeptuje szklankę, aby przypomnieć zburzenie Świątyni.

Po zaślubinach Chatan i Kala idą sami do pokoju zwanego jichud. Słowo jichud pochodzi od hebrajskiego słowa echad - jeden, który ma związek z wersetem biblijnym, mówiącym, że mężczyzna powinien opuścić ojca i matkę i stać się jednym z jego żoną.
Po kilku minutach spędzonych sam na sam w jichud, młoda para dołącza do zebranych gości na weselny posiłek, na końcu którego - jak wcześniej podczas chupy - odmówione zostaną Szewa Brachot (Siedem Błogosławieństw). Wieczór kończy się tańcami, w czasie których mężczyźni i kobiety bawią się osobno.

źródło: www.fzp.jewish.org.pl


Opcje Artykułu

Trackback

Trackback URL for this entry: http://www.kosciol.pl/trackback.php/20051121152614898

No trackback comments for this entry.
Żydowski ślub | 1 komentarzy
Komentarze należą do osób, które je zamieściły. Nie bierzemy odpowiedzialności za ich treść.
Żydowski ślub
Rawicz nie, 5 lut 2006, 08:12:17
Jaknajwięcej takich tekstów. Tak nadejść powinien prawdziwy ekumenizm.
 

Szukaj

Menu Użytkownika





Nie masz jeszcze konta? Załóż sobie Nowy Użytkownik
Nie pamiętasz hasła?

Polecamy





EWST.pl
Senior.pl
e-commerce.pl
com-media.pl
egospodarka.pl

Facebook

Patronat Kosciol.pl


Piotr Lorek, Motyw wygnania a doktryna piekła w Nowym Testamencie


Gorące tematy



  • Wszystkich Świętych i Halloween
  • In vitro
  • Tadeusz Rydzyk i Radio Maryja
  • Lustracja
  • Kreacjonizm i ewolucjonizm
  • Harry Potter
  • Pedofilia i molestowanie
  • Aborcja
  • Eutanazja
  • Homoseksualizm
  • Unieważnienie, stwierdzenie nieważności małżeństwa
  • Sonda

    Czy stosowanie kary śmierci jest zgodne z postawą chrześcijańską?

    1/1: Czy stosowanie kary śmierci jest zgodne z postawą chrześcijańską?

    Zdecydowanie tak 83,05%
    Raczej tak 1,66%
    Raczej nie 2,91%
    Zdecydowanie nie 11,65%
    Nie wiem 0,73%

    | 4,266 głosów | 0 komentarzy

    Wydarzenia

    W najbliższym czasie nie ma żadnych wydarzeń