Ekumenizm, Chrześcijaństwo, Religia - Ekumeniczny Serwis Informacyjny

Ewangelia Mateusza - studium w audycjach Trans World Radio

Ewangelia Mateusza jest jedną z najważniejszych ksiąg Pisma Świętego. Spełnia w kanonie Nowego Testamentu podobną rolę, jak Księga Rodzaju w Starym Testamencie. Księgę Genesis i Ewangelię Mateusza można uznać za kluczowe księgi Biblii.



Tło historyczne

Żeby zrozumieć poselstwo Ewangelii Mateusza, trzeba zdać sobie sprawę, że kontynuuje ona opowieść niejako przerwaną na okres kilkuset lat. Pomiędzy Starym a Nowym Testamentem występuje pauza, okres milczenia, obejmujący ok. 400 lat. Bóg przemawiał poprzez proroków Starego Testamentu, a potem, po czterystu latach przerwy, posłał anioła do żydowskiego kapłana o imieniu Zachariasz, by zapowiedzieć narodziny Jana Chrzciciela, tego, który miał poprzedzić nadchodzącego Mesjasza, Jezusa Chrystusa. Ostatnia księga ST, Księga Proroka Malachiasza, kończy się zapowiedzią Pana Zastępów: "Oto Ja poślę wam proroka Eliasza przed nadejściem dnia Pańskiego..." Jest to zapowiedź misji Jana Chrzciciela, który przyjdzie "w duchu i mocy Eliaszowej"(Łuk.1, 17), aby poprzedzić Mesjasza-Króla. Pomiędzy czasami, w których żył prorok Malachiasz, a narodzinami Jezusa Chrystusa upłynęło ok. 400 lat.
Nie znaczy to, że w okresie dzielącym wydarzenia opisane przez Stary i Nowy Testament nic się nie działo. Nastąpiły wielkie przetasowania na scenie politycznej świata. Dokonały się wielkie przemiany ekonomiczne, społeczne i kulturowe. Wiele spośród tych nowych zjawisk znalazło swoje odzwierciedlenie w relacjach Nowego Testamentu.
Opowieść Starego Testamentu kończy się w tym czasie historycznym, kiedy dominującym mocarstwem było imperium Medo-Persów. Wielkie wpływy na politycznej scenie świata zachowywało nadal także państwo egipskie. W okresie międzytestamentalnym potęga zarówno Imperium Medo-Perskiego, jak i Egiptu wyblakła, przeminęła. Centrum polityczne i militarne ówczesnego świata przesunęło się ze Wschodu na Zachód, z Azji do Europy. Potęgę orientalnych mocarstw Persji i Egiptu wyparła potęga Grecji i Rzymu.
Na okres międzytestamentalny przypadają wielkie podboje Aleksandra Macedońskiego. To on, wielki wódz Greków, doprowadził w IV w. p.n.e. do upadku potęgi imperium Medów i Persów. Wtedy to Grecja została światową potęgą. W 332 r. przed Chrystusem Aleksander Wielki zdobył Jerozolimę, ale oszczędził miasto, nie zburzył go. Pod koniec trzeciego stulecia przed Chrystusem do Jerozolimy wkroczył Antioch Wielki i Jerozolima, wraz z całą Judeą znalazła się pod panowaniem Syrii. W roku 166 p.n.e. wybuchło w Judei powstanie Machabeuszów. Naród izraelski chciał zrzucić z siebie jarzmo niewoli syryjskiej. Przywódcą powstania był Juda Machabeusz. Okres walk Machabeuszów był jednym z najbardziej krwawych, dramatycznych rozdziałów w historii narodu żydowskiego.
W 63 r. p.n.e. Jerozolima znalazła się pod panowaniem Rzymu. W 40 r. p.n.e. rzymski Senat ustanowił Heroda królem Judei. Rozpoczęły się rządy najbardziej nikczemnej dynastii w dziejach narodu żydowskiego.
W roku 31 przed Chrystusem władcą Rzymu został Cezar August.
W roku 19 p.n.e. w Jerozolimie rozpoczęto budowę świątyni Heroda.
W czasie gdy narodził się Jezus, naród żydowski znajdował się pod rządami ciągle wzrastającej potęgi rzymskiego imperium.

Stan duchowy ówczesnego świata

Wielkie przemiany polityczne i kulturowe, jakie miały miejsce w okresie międzytestamentalnym, nie pozostały bez wpływu na duchowy stan narodu żydowskiego. Ponieważ przez wiele lat zburzona była świątynia jerozolimska, życie religijne Izraelitów zaczęło rozwijać się w synagogach. Stały się one głównymi ośrodkami dysput religijnych zarówno w Judei, jak i wszędzie tam, gdzie rozproszeni zostali Żydzi, a więc niemal we wszystkich krajach ówczesnego cywilizowanego świata. W tym czasie powstały stronnictwa żydowskie, o których nie ma wzmianek w Starym, a które wystepują w Nowym Testamencie: faryzeusze, saduceusze, uczeni w Piśmie, Herodianie.
Okres międzytestamentalny był także czasem ożywionej działalności literackiej. Powstało wtedy kilkanaście ksiąg apokryficznych, których nie uznano jednak za natchnione i nie weszły one do kanonu Pisma Świętego. Najważniejszym wydarzeniem literackim tego okresu było natomiast przetłumaczenie Starego Testamentu na język grecki. Dzieła tego dokonali żydowscy uczeni zebrani w Alexandrii, w Egipcie, w okresie pomiędzy 285 a 247 rokiem przed Chrystusem. Tłumaczami byli przedstawiciele wszystkich dwunastu plemion Izraela, po sześciu z każdego plemienia, stąd nazwano ów grecki przekład ST "Septuagintą", co nawiązuje do liczby siedemdziesięciu (dokładnie 72) tłumaczy. Do tekstu Septuaginty, a więc greckiego przekładu Starego Testamentu odwoływał się później m.in. apostoł Paweł.
Podsumowując wydarzenia czterech stuleci dzielących Stary i Nowy Testament możemy stwierdzić, iż pomimo, że był to okres w którym Bóg nie objawiał nowych prawd, nie przekazywał nowych proroctw, to jednak lata te nie były czasem zastoju; był to okres przygotowania ludzkości na przyjęcie Dobrej Nowiny o Zbawicielu świata, Jezusie Chrystusie. Bóg, kierując historią, przygotował świat na przyjście swego Syna. Stwórca doprowadził historię do punktu, w którym wytworzyły się najlepsze warunki do przekazania ludzkości Dobrej Nowiny o Zbawicielu.
Po pierwsze - powszechna w tamtym czasie znajomość języka greckiego sprawiła, że teksty Starego a potem Nowego Testamentu mogły być czytane w całym ówczesnym cywilizowanym świecie.
Po drugie - dzięki rozbudowanej sieci dróg, dzięki sprawnemu systemowi komunikacyjnemu utworzonemu przez Rzymian, wieść o Chrystusie mogła rozprzestrzeniać się szybko na cały obszar potężnego Rzymskiego Imperium.
Po trzecie - wszystko to, co działo się wśród Żydów, ich poselstwo o jedynym żywym Bogu i wyczekiwanie nadejścia obiecanego Mesjasza, stwarzało atmosferę powszechnego oczekiwania, nasłuchiwania głosu Boga. I Bóg, trzymając w swoim ręku wodze historii, wykorzystał i użył to, co było w osiągnięciach ludzkości najlepsze i w odpowiednim momencie wypowiedział Słowo, które stało się ciałem, co odwróciło bieg historii i rozpoczęło proces przemiany świata, proces powrotu człowieka do Boga.

Autor księgi

Bóg, w sposób ponadnaturalny, wybrał ludzi, których zadaniem było opisanie przyjścia Jezusa Chrystusa na ziemię. Powołał ewangelistę Mateusza, by oznajmił Żydom, że Jezus jest oczekiwanym przez nich Mesjaszem, Królem i Zbawicielem. Powołał ewangelistę Marka, by uświadomił Rzymianom, że Chrystus jest najwierniejszym Sługą niebiańskiego Ojca, a jednocześnie najwyższym Władcą, Panem świata. I powołał Łukasza, by uczonym Grekom, a wraz z nimi wszystkim uważającym się za mądrych ludziom na obliczu ziemi i na przestrzeni wieków oznajmić, że Jezus jest prawdziwym Synem Człowieczym i Synem Bożym.
Mateusz, jak podaje Papiasz, jeden z najwcześniejszych ojców Kościoła, "zebrał wypowiedzi Pana Jezusa w języku hebrajskim". Mateusz był jednym z uczniów Jezusa, a jako były urzędnik posiadał umiejętność utrwalania myśli przy pomocy pisma. Był więc Mateusz pierwszym człowiekiem, który spisał nauczanie Jezusa. Jemu zawdzięczamy np. tekst "Kazania na górze".
Choć za najwcześniejszą spośród trzech tzw. "synoptycznych" ewangelii (wg Mateusza, Marka i Łukasza) uważa się Ewangelię Marka, jednak zapis słów Jezusa Chrystusa pochodzi od Mateusza.
Mówiąc o autorstwie pierwszej Ewangelii trzeba wspomnieć o tzw. „fakcie synoptycznym”. Określenie to pochodzi od greckiego wyrazu "synopsis" , co znaczy: „patrzeć jednocześnie, obejmować jednym rzutem oka”. Trzy pierwsze Ewangelie wykazują bardzo wiele uderzających podobieństw. Zjawisko to świadczy o tym, że z tekstu najwcześniej spisanej Ewangelii Marka korzystali autorzy dwóch pozostałych Ewangelii synoptycznych. Drugim źródłem był zbiór mów Jezusa, zredagowany przez Mateusza. Korzystał z niego Łukasz, co tłumaczy fakt, że najbardziej zbliżone do siebie są relacje Ewangelii Mateusza i Łukasza.
Mówiąc ogólnie, Markowi zawdzięczamy naszą wiedzę o zdarzeniach z życia Jezusa, a Mateuszowi znajomość treści nauczania Pana. Ewangelia Mateusza najprawdopodobniej została pierwotnie spisana w języku aramejskim, lecz oryginał ten zaginął. Tekst znany nam dzisiaj zredagował nieco później w języku greckim nieznany nam autor, który korzystał zarówno z tekstu spisanego przez Mateusza, jak i Marka.

Przesłanie księgi

Relacje trzech tzw. synoptycznych Ewangelii są podobne, choć w każdej z nich występują pewne myśli przewodnie. Ewangelia Mateusza adresowana jest głównie do Żydów. Została napisana po to, by przekonać Żydów, że Jezus Chrystus to oczekiwany przez nich Mesjasz. Ewangelia Mateusza ukazuje, jak w osobie, czynach i nauce Jezusa urzeczywistniły się mesjańskie proroctwa Starego Testamentu. Ewangelista podkreśla wielokrotnie: "To wszystko się stało, aby się spełniło Słowo Pańskie, wypowiedziane przez proroka." To stwierdzenie pojawia się w Ewangelii Mateusza szesnaście razy. Tak więc głównym celem pierwszej Ewangelii jest wykazanie, że proroctwa starotestamentowe wypełniają się w Jezusie. Miało to skłonić Żydów do uznania Jezusa za Mesjasza - Króla.
Mimo, że Ewangelia Mateusza spisana była głównie z myślą o Żydach, jest w niej wiele bezcennych wypowiedzi na temat Kościoła. Pierwsza Ewangelia jako jedyna z Ewangelii synoptycznych używa słowa "kościół". Zapisane są tu słowa Jezusa, skierowane do Piotra: "Ty jesteś Piotr, i na tej opoce zbuduję Kościół mój".
Ważną cechą Ewangelii Mateusza jest także to, że dominuje w niej myśl o Jezusie jako Królu. Pierwsza Ewangelia ukazuje nam królewski majestat Pana. Tytuł "Syn Dawida" identyfikujący Mesjasza - Króla powtarza się u Mateusza częściej niż w innych Ewangeliach. Mateusz wielokrotnie pisze o Królestwie, Królestwie Bożym, Królestwie Niebios. Wyrażenie "Królestwo Niebios" pojawia się w pierwszej Ewangelii trzydzieści dwa razy. Samo słowo "królestwo" występuje tu aż pięćdziesięciokrotnie.
Królestwo Niebios to wielki temat Ewangelii Mateusza. Tym, który ustanowi owo Królestwo, jest Pan Jezus Chrystus, Mesjasz - Król - Zbawiciel. Do niego należy Królestwo i moc i chwała.

Treść księgi

Mateusz sporządził pierwszy zbiór pouczeń Jezusa. Zebrał to wszystko, co wiedział o nauczaniu Pana i usystematyzował Jego nauki tematycznie. Możemy w Ewangelii Mateusza wyodrębnić pięć głównych sekcji nauczania Pana Jezusa. Wszystkie one dotyczą spraw Bożego Królestwa:
1) Prawo Królestwa - Kazanie na Górze r. 5 - 7
2) Obowiązki przełożonych w Królestwie r. 10
3) Podobieństwa ukazujące istotę Królestwa r. 13
4) Wielkość i przebaczenie w Królestwie r. 18
5) Przyjście Władcy Królestwa r. 24 - 25

Całą Ewangelię Mateusza można podzielić w zwięzły, przejrzysty sposób na sześć zasadniczych części, z których każda ukazuje nam Jezusa jako Króla:
1) Postać (Osoba) Króla r. 1 - 2
2) Przygotowania Króla do wystąpienia r. 3 - 4
3) Działalność nauczająca Króla r. 5 - 9
4) Dalsze słowa i czyny Króla, wizja Królestwa r. 10 - 16
5) Zbawcze dzieło Króla r. 17 - 27
6) Moc Króla r. 28

===

Posłuchaj pierwszej oraz kolejnych audycji z cyklu studium Ewangelii Mateusza na stronie "Impuls" Trans World Radio Polska w dziale Programy, audycja "Wędrówka przez Biblię".

Aby słuchać w internecie programów TWR musisz mieć zainstalowany program RealPlayer. Jeśli go nie posiadasz, darmową wersję możesz znaleźć tutaj.



Ewangelia Mateusza - studium w audycjach Trans World Radio | 1 komentarzy
Komentarze należą do osób, które je zamieściły. Nie bierzemy odpowiedzialności za ich treść.
Ewangelia Mateusza - studium w audycjach Trans World Radio
medieval_man wto, 26 lut 2008, 11:17:21

Bardzo dobre wprowadzenie do tego, aby czytać te Księgę odczytując w niej treści, które zostały w niej umieszczone, zamiast doszukiwać się, jak często to robią nawet użytkownicy na tym portalu treści, których tam nie ma, poprzez wychodzenie z jakichś nieuzasadnionych założeń i kosmogonii i tworzenie "babskich bajań"  ;-) - wciskanie autorowi Księgi poglądów, z których serdecznie mógłby sie uśmiać gdyby się o nich dowiedział

Tylko mała uwaga: nie wszystkie Kościoly uważają, ze pomiędzy ostatnią księga ST a NT Bóg przez 400 lat milczał. Księgi machabejskie opowiadają o wydarzenich z 167-160 pne. i zostały spisane około 125 pne. Tak więc okres ten jest znacznie krótszy. Ale rozumiem, że to kwestia podejścia...

---
Kościół modlący się i nauczający Pisma może znaleźć w Biblii, rozumienia, które wychodzą poza klasyczną fundamentalistyczną interpretację

 

Szukaj

Menu Użytkownika





Nie masz jeszcze konta? Załóż sobie Nowy Użytkownik
Nie pamiętasz hasła?

Polecamy





EWST.pl
Senior.pl
e-commerce.pl
com-media.pl
egospodarka.pl

Facebook

Patronat Kosciol.pl


Piotr Lorek, Motyw wygnania a doktryna piekła w Nowym Testamencie


Gorące tematy



  • Wszystkich Świętych i Halloween
  • In vitro
  • Tadeusz Rydzyk i Radio Maryja
  • Lustracja
  • Kreacjonizm i ewolucjonizm
  • Harry Potter
  • Pedofilia i molestowanie
  • Aborcja
  • Eutanazja
  • Homoseksualizm
  • Unieważnienie, stwierdzenie nieważności małżeństwa
  • Sonda

    Czy stosowanie kary śmierci jest zgodne z postawą chrześcijańską?

    1/1: Czy stosowanie kary śmierci jest zgodne z postawą chrześcijańską?

    Zdecydowanie tak 83,05%
    Raczej tak 1,66%
    Raczej nie 2,91%
    Zdecydowanie nie 11,65%
    Nie wiem 0,73%

    | 4,266 głosów | 0 komentarzy

    Wydarzenia

    W najbliższym czasie nie ma żadnych wydarzeń