Ewangelia Jana - studium w audycjach Trans World Radio

wto, 6 sty 2009, 03:00:00

Autor: mcieslar

"Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga i Bogiem było Słowo". Już te słowa otwierające Ewangelię Jana zawierają niewyobrażalnie doniosłą prawdę. Właściwie nie jesteśmy w stanie objąć jej swym umysłem, mimo, że wyrażona jest prostymi słowami, słowami zrozumiałymi nawet dla dziecka.

Cechy charakterystyczne

Charakterystyczne dla całej Ewangelii Jana są: prostota języka i głębia treści.

Przytoczmy np. słowa zapisane w 14 rozdziale, słowa Jezusa, który mówi:

" ...Wy jesteście we mnie, a Ja w was..."

Rozumiemy doskonale każde słowo tej wypowiedzi, ale jej znaczenia nie jesteśmy w stanie do końca pojąć.

Możemy powiedzieć, że słowa: " wy jesteście we mnie" mówią o naszym zbawieniu, a słowa " Ja jestem w was" o naszym uświęceniu, ale poza tym niewiele więcej potrafimy tu dodać. Pozornie czwarta ewangelia jest, jak twierdzi wielu, prosta i łatwa, w rzeczywistości jednak zawiera głębię duchowych prawd, które będziemy odkrywać całe życie, a w pełni poznamy je dopiero w wieczności.

Autor

Ewangelię umieszczoną w naszych Bibliach jako czwartą z kolei spisał ukochany uczeń Jezusa, apostoł Jan. Potwierdzają to wypowiedzi Papiasza i Klemensa z Alexandrii. Wypowiedź Papiasza odnalazł w Bibliotece Watykańskiej profesor Zincendorf, znany również z tego, że odkrył w Klasztorze św. Katarzyny jeden z najcenniejszych manuskryptów Starego Testamentu, tzw. Codex Sinaiticus.

Klemens z Alexandrii, który żył ok. dwusetnego roku naszej ery stwierdził, że Jan, poruszony przez Ducha Świętego, a także za namową swych przyjaciół, napisał ewangelię, uzupełniającą poselstwo trzech pozostałych, spisanych dużo wcześniej.

Okoliczności napisania

Najbardziej intrygującym pytaniem jest, dlaczego apostoł Jan napisał swą ewangelię? Pisał ją ok. setnego roku naszej ery, pod koniec swego życia, gdy inni autorowie pism Nowego Testamentu dawno zakończyli swoje dzieło i gdy wszyscy inni apostołowie już nie żyli.

Ireneusz jako powód napisania przez Jana czwartej ewangelii podaje pojawienie się pierwszej herezji we wczesnym Kościele chrześcijańskim, gnostycyzmu. Gnostycy wierzyli w to, że Jezus jest Bogiem, ale nie wierzyli w Jego człowieczeństwo. Twierdzili, że apostołom tylko wydawało się, że widzieli Jezusa, że wydawało im się, iż przebywali z nim, jako człowiekiem.

Najbardziej przekonywujący powód napisania ewangelii przez Jana apostoła podaje św. Augustyn. Pisze on:

" W czwartej ewangelii, a raczej w czwartej części tej samej, jednej Ewangelii, apostoł Jan w swym duchowym poznaniu wznosi się w górę jak orzeł, by przekazać nam duchowe prawdy, które mają wznieść w górę i nasze serca".

Wczesny Kościół chrześcijański potrzebował głębszego zrozumienia duchowych prawd Ewangelii. W takim samym stopniu potrzebuje go Kościół współczesny.

To wydaje się być głównym powodem napisania przez apostoła Jana czwartej ewangelii.

Znaczenie Czwartej Ewangelii

Trzy ewangelie synoptyczne, nazwane tak dlatego, że napisane są według podobnego wzorca, rzucają jak gdyby jeden snop światła na Chrystusa, ukazując Go jako Mesjasza - Króla, Bożego Sługę i doskonałego Człowieka. Uzupełnione są czwartą, ukazującą w pełni chwałę Syna Bożego.

Jan napisał swą ewangelię głównie po to, by wzmocnić wiarę pierwszych chrześcijan. Dzisiaj spełnia ona podobną rolę.

Charakterystyczną cechą ewangelii Jana jest to, że nie zawiera ona przypowieści, opowiedzianych przez Jezusa, tak licznych w Ewangelii Łukasza. Nie znajdziemy też tu opisu wielu cudów, dokonanych przez Chrystusa, o których piszą ewangeliści Mateusz i Marek.

Jan wspomina tylko jedenaście cudów Jezusa, które zawsze służą zilustrowaniu jakiejś ważnej, głębokiej prawdy. Np. opis cudownego nakarmienia kilku bochenkami chleba pięciotysięcznego tłumu poprzedza słowa Jezusa: "Ja jestem chlebem życia".

Jan wskazuje przede wszystkim na bóstwo Jezusa, ale nie brak w jego ewangelii opisów, potwierdzających Jego człowieczeństwo. Tylko Jan pisze np. o wędrówce Jezusa przez Samarię, wzmiankując, że Jezus zmęczył się drogą i usiadł, by odpocząć przy studni i napić się wody. Tylko Jan również pisze w innym miejscu o tym, że Jezus płakał.

Główne poselstwo

W 16. rozdziale Ewangelii Jana znajdujemy słowa Jezusa:

" Wyszedłem od Ojca i przyszedłem na świat. Opuszczam świat i znowu wracam do Ojca" ( 16, 28).

Bóg stał się człowiekiem. To prawda, którą Jan podkreśla przede wszystkim. Ukazuje, że Jezus jest zarówno człowiekiem jak i Bogiem.

Ewangelia Jana rozpoczyna się od prologu, zapowiadającego przyjście Jezusa Chrystusa na świat. Pierwszy wiersz zawiera trzy niezwykle istotne stwierdzenia:

" Na początku było Słowo,

Słowo było u Boga,

i Słowo było Bogiem".

"Słowo" to jedno z największych imion, jeden z najwyższych tytułów Jezusa Chrystusa. W języku greckim użyto tutaj słowa "logos", ale nie jest ono tożsame z "logosem" greckich filozofów. Lepiej Jego sens oddaje hebrajskie słowo " memra ". Memra w Starym Testamencie jest słowem o niesłychanej doniosłości. Jest słowem, które ma twórczą moc. Z jego potęgi wszystko powstało.

Biblia rozpoczyna się od słów: "Na początku Bóg stworzył niebo i ziemię..." Tutaj czytamy: "Na początku było Słowo...". Chodzi o ten sam początek. Jezus bierze udział w akcie stworzenia. To nieprawda, że wszechświat stworzył Bóg Ojciec. W akcie stworzenia wziął udział także Bóg Syn i Duch Święty. "Duch Boży unosił się nad powierzchnią wód" --- czytamy w drugim wierszu Biblii. Bóg zawsze był , jest i będzie Bogiem trójjedynym. Bóg to Ojciec, Syn i Duch Święty.

Początek, o którym tu mowa, miał miejsce prawdopodobnie miliardy lat temu. Bóg jest Bogiem wiecznym. Zanim powstał świat była już wieczność i będzie ona trwać nieskończenie. Trudno jest nam sobie to wyobrazić, bo żyjemy w rzeczywistości ograniczonej czasem i przestrzenią. Ale czas jest elementem stworzenia. Kiedyś czas przestanie biec, skończy się historia świata i nastanie wieczność. Bóg stworzył czasoprzestrzeń, w której żyjemy, a sam jest poza nią i ponad nią. Jest jednak również w niej, bo Bóg jest wszędzie. To także trudno nam sobie wyobrazić. Ale, gdybyśmy potrafili objąć naszym umysłem Boga, nie byłby On Bogiem.

Czytamy, że gdy powstawał świat, słowo już b y ł o u Boga. Nie zostało wtedy stworzone, lecz już było. Od kiedy było? Od miliardów, bilionów, trylionów lat, od zawsze, od wieczności.

Jezus przyszedł do nas z wieczności, byśmy mogli, patrząc na Niego, dostrzec Boga. Jezus zawsze b y ł , jak daleko w przeszłość byśmy nie spojrzeli, jest i zawsze będzie. Jest On wiecznym Bogiem.

"Na początku było Słowo" - to zwrot składający się z czterech prostych słów, ale nikt z ludzi nie jest w stanie zrozumieć, ani wytłumaczyć, pełnego ich znaczenia. Przenoszą nas one bowiem poza czas i poza przestrzeń w której żyjemy.

" Słowo było u Boga".

Stwierdzenie to czyni zupełnie oczywistym to, że Słowo, o którym tu mowa jest czymś, a raczej kimś innym, niż Bóg --- Bóg Ojciec. Jest Bóg Ojciec i jest Słowo.

Ktoś mógłby powiedzieć: "skoro Słowo jest u B o g a , to znaczy, że nie jest Bogiem. Jednak czytamy dalej: " ... i Słowo było Bogiem". Jest to zdanie stwierdzające, że Jezus Chrystus, wieczne Słowo, jest Bogiem. Już na początku swej Ewangelii apostoł Jan stwierdza więc bóstwo Jezusa. Nie ulega to żadnej wątpliwości.

W 14 wierszu pierwszego rozdziału Ewangelii Jana znajdujemy trzy stwierdzenia:

" A słowo stało się ciałem i zamieszkało wśród nas. I oglądaliśmy Jego chwałę, chwałę, jaką Jednorodzony otrzymuje od Ojca, pełen łaski i prawdy ".

A więc:

" Słowo stało się ciałem"

" zamieszkało wśród nas"

" i było pełne łaski i prawdy".

Grecki filozof nigdy nie zgodziłby się z tezą, że słowo może stać się ciałem. W języku greckim to wyrażenie oznacza raczej, że " słowo narodziło się jako ciało", co jest jeszcze bardziej niezwykłym stwierdzeniem.

Pomyślmy o tym przez chwilę. Odwieczny Bóg rodzi się jako małe niemowlę!

Wyrażenie: słowo stało się "ciałem" oznacza to samo co "stało się człowiekiem". Jest to hebraizm. Tak mówili Żydzi, a Jan był przecież Izraelitą.

Drugie stwierdzenie, o tym, że "słowo zamieszkało wśród nas" , dosłownie znaczy: " rozbiło namiot pośród nas". Pamiętamy, że w czasie wędrówki przez pustynię Bóg w chwale zamieszkiwał wśród swego ludu w Namiocie Spotkania, w Miejscu Najświętszym Przybytku, pośrodku obozu. Bóg zamieszkał w ludzkim ciele, jak w maleńkim namiocie, by przebywać posród nas. Tu może pojawić się pytanie: " skoro Bóg zamieszkał w ciele, musiał dokonać samoograniczenia"?

Trzecie stwierdzenie: " był pełen łaski i prawdy" odpowiada na to pytanie. Patrząc na Jezusa, widzimy chwałę , chwałę, jaką Jednorodzony otrzymał od swego Ojca. W Jezusie dostrzegamy chwałę Boga, i pełnię Bożej łaski i prawdy.

Izraelici mogli oglądać chwałę Boga w obłoku unoszącym się nad Przybytkiem, my możemy oglądać Bożą chwałę w Chrystusie.

Bóg stał się człowiekiem. To największy fenomen wszechczasów.

W Chrystusie doczesność spotyka się z wiecznością!

===

Posłuchaj pierwszej oraz kolejnych audycji z cyklu studium Ewangelii Jana na stronie "Impuls" Trans World Radio Polska w dziale Programy, audycja "Wędrówka przez Biblię".

Aby słuchać w internecie programów TWR musisz mieć zainstalowany program RealPlayer. Jeśli go nie posiadasz, darmową wersję możesz znaleźć tutaj.

Komentarze (0)

Kosciol.pl
http://www.kosciol.pl/article.php/20090105184807202