Thomas Merton, Księga godzin - brewiarz kontemplacyjny

„Księga godzin” to pierwsze polskie wydanie zbioru najpiękniejszych i najbardziej odkrywczych fragmentów pism Thomasa Mertona, znanego amerykańskiego trapisty, ułożonych w formie modlitw zaproponowanych według porządku godzin: Brzasku, Dnia, Zmierzchu i Zmroku, na każdy dzień tygodnia. To rozważania i poezje jednego z największych mistrzów duchowych 20 wieku, które stanowią zaproszenie do medytacji i odkrywania bogactwa chrześcijańskiego dziedzictwa. Patronat nad publikacją objął serwis Kosciol.pl.

„Ta książka, obmyślona i opracowana przez Kathleen Deignan, jest zbiorem najpiękniejszych i najbardziej wnikliwych fragmentów pism Thomasa Mertona, ułożonych w formie modlitw odmawianych codziennie o brzasku, w południe, o zmierzchu i w nocy. W efekcie powstała współczesna wersja prastarej formy modlitewnika zwanej księgą godzin. Czytelnik będzie musiał samodzielnie odkryć sposób korzystania z tej „Księgi godzin”, który będzie mógł go umacniać w jego duchowej podróży. Jednak czasami dzięki wymianie przemyśleń, podróżując razem drogą duchową, możemy się wzajemnie zachęcać i sobie pomagać. W tym zatem duchu chciałbym opowiedzieć o tym, jak droga duchowa zawarta w tej książce wciąż przemienia moje życie.
Thomasa Mertona zacząłem czytać w 1958 roku. Miałem wtedy zaledwie czternaście lat i byłem zbyt młody, by właściwie docenić wszystko, o czym pisał. Umiałem jednak wyczuć, że to, co Merton mówi o Bogu, pochodzi z jego własnego, głębokiego doświadczenia. Niejasno, ale dogłębnie zrozumiałem, że czytanie tekstów Thomasa Mertona może pomóc mi znaleźć własną drogę do Boga. Po ukończeniu szkoły średniej wstąpiłem do opactwa trapistów w Gethsemani w stanie Kentucky, w którym żył Merton. Mój plan zakładał, że dzięki temu Merton będzie mógł mnie prowadzić w poszukiwaniu Boga. I choć to niemal niewiarygodne, tak właśnie się stało. Będąc nowicjuszem, znajdowałem się pod opieką Mertona, który był mistrzem nowicjatu, i spotykałem się z nim regularnie, jako moim indywidualnym kierownikiem duchowym.
Z chwil, które spędziłem z Mertonem, najbardziej cenię sobie nie jakąś szczególną rzecz, którą powiedział. Za największy skarb uważam raczej to, że wszystko, co mówił, sprowadzało się do zaproszenia, by wraz z nim w ciszy słuchać Boga. To właśnie zaproszenie słyszę w każdym fragmencie tej książki. Mam nadzieję, czytelniku, że modląc się z tą książką, będziesz słyszał Mertona zapraszającego także ciebie — wzywającego cię do słuchania w ciszy, do poddawania się ciszy, do samodzielnego odkrywania, jak cierpliwie Bóg czeka, aż cały twój wewnętrzny hałas się wyczerpie, tak abyś w końcu, w ubóstwie i uspokojeniu, mógł zacząć słuchać Boga powołującego ciebie i wszystkie rzeczy do istnienia.
Nie musisz usilnie się starać, by odnaleźć owo zaproszenie do słuchania tego, co rozbrzmiewa w każdym słowie Mertona. Rozpoznasz je, zatrzymując się dłużej nad jego słowem, tak by nie pominąć tego ukrytego skarbu, do którego odkrywania cię zaprasza. To doprawdy rozbrajające, że w miarę jak uczysz się słuchać, zaczynasz sobie uświadamiać, iż tym skarbem jest sama obecność w tobie Boga, powołującego cię do istnienia jako istotę, którą uważa za skarb na wieki.
Gdy uczymy się czytać Mertona w ten sposób, pauzy między zdaniami stają się dłuższe. Cisza wywołana jednym wyrażeniem, zawierającym jakąś myśl, pogłębia się. W tej uważnej ciszy zaczynamy zdawać sobie sprawę, że spokojny, cichy głos Boga, rozbrzmiewający w słowach Mertona, rozbrzmiewa także w nas samych i w każdej mijającej godzinie naszego życia. Mam nadzieję, że w takim duchu pochylasz się nad modlitwami, wierszami i psalmami Thomasa Mertona — nie szukając jedynie informacji czy nawet inspiracji, ale zapadając się w głębię ciszy, której nie potrafisz nazwać, domagać się ani pojąć...”
James Finley

Księga godzin