Księga Ezechiela - studium w audycjach Trans World Radio

Autor

Ezechiel pochodził z rodu kapłańskiego (Ezech. 1, 3). Nie służył jednak w świątyni, gdyż został uprowadzony do niewoli babilońskiej, za panowania króla Jechoniasza (II Król. 24, 10 – 16).

W ciągu dwunastoletnich rządów ojca Jechoniasza, Jojakima, nastąpiła pierwsza deportacja Judejczyków, w czasie której do Babilonii został zabrany Daniel, natomiast Ezechiela uprowadzono do Babilonii w czasie drugiej deportacji, po zaledwie trzech miesiącach panowania Jechoniasza, w roku 597 przed Chrystusem. Wspólnie z innymi wygnańcami zamieszkał w Tell – Abib nad kanałem Kebar (1, 3; 3, 15), gdzie w piątym roku niewoli, tj. W r. 592 miał wielką wizję rydwanu Bożego z Chwałą Bożą i równocześnie został powołany na proroka (1, 1 – 28; 2, 1 – 7). Przez okres ponad dwudziestu lat pełnił swą służbę wobec rodaków na obczyźnie; ostatnie słowo prorockie wypowiedział w roku 570 (29, 17). Jego dalsze losy nie są nam znane, nie wiemy kiedy ani w jakich okolicznościach nastąpiła jego śmierć.

Ezechiel działał współcześnie z Jeremiaszem i Danielem. Jeremiasz był już w tym czasie starszym człowiekiem. Rozpoczął swą misję za panowania króla Jozjasza, po upadku Jerozolimy pozostał wraz z ubogimi niedobitkami w Judei, a potem, przymuszony przez nich, wyemigrował wraz z nimi do Egiptu, dalej głosząc Słowo Pańskie. Daniel, uprowadzony do niewoli już w czasie pierwszej deportacji, jako młody człowiek został zabrany na dwór króla babilońskiego i przebywał tam przez dłuższy czas, zostając zarządcą kraju, prawą ręką króla, kimś w rodzaju dzisiejszego premiera. Natomiast Ezechiel, uprowadzony do Babilonii w czasie drugiej deportacji, przebywał wśród judzkich wygnańców osadzonych nad kanałem Kebar, wypełnionym wodami wielkich rzek Eufratu i Tygrysu. W Psalmie 137 czytamy: „Nad rzekami Babilonu – tam myśmy siedzieli i płakali, kiedyśmy wspominali Syjon. Na topolach tamtej krainy zawiesiliśmy nasze harfy...” (Ps.137, 1 – 2). W tym samym czasie przebywający wśród wygnańców Ezechiel wołał: „Otworzyły się niebiosa i doświadczyłem widzenia Bożego”. W trudnych warunkach wygnania prorok przekazywał swemu ludowi Słowa, które objawił mu Bóg.

Jeremiasz, Ezechiel, Daniel, byli prorokami, działającymi w tym samym, trudnym czasie wygnania, ale każdy z nich miał do wypełnienia szczególne zadanie. Każdy z nich oddziaływał na inną grupę wygnańców: Jeremiasz głosił Słowo Pańskie niedobitkom pozostałym w Judzie, potem przebywającym w Egipcie, Daniel oddziaływał na tych, którzy znaleźli się w stolicy Babilonii i skupieni byli wokół dworu babilońskiego króla, natomiast Ezechiel działał wśród wygnańców osiadłych w dorzeczu dolnego Eufratu i Tygrysu. Prawdopodobnie trzej wielcy prorocy nigdy sie nie spotkali, a jednak ich słowa składają się na jedno zgodne poselstwo, gdyż wszyscy przekazywali, w natchnieniu, słowa żywego Pana, Boga Izraela.

Poselstwo

Księga Ezechiela ma wielkie znaczenie teologiczne. Podkreśla prawdę, że Bóg jest święty. Świętość pobudza Boga do działania i domaga się pełnego uznania od wszystkich ludzi – zarówno od Izraelitów, jak i od pogan. Poselstwo Księgi Ezechiela jest określane jako najbardziej uduchowione spośród wszystkich ksiąg prorockich, gdyż skoncentrowane jest w najwyższym stopniu na samym świętym, jedynym, prawdziwym Bogu. Niektórzy bibliści stwierdzają, że Ezechiela można nazwać prorokiem Ducha Świętego, Izajasza – z uwagi na obfitość treści mesjańskich – prorokiem Syna Bożego, natomiast Jeremiasza – prorokiem Boga Ojca.

Jednak także w proroctwach Ezechiela znajdujemy treści mesjańskie. Mesjaszem będzie przyszły Dawid, odziany w szatę pasterską, który będzie paść owce w sprawiedliwości, miłości i w obfitości dóbr (36, 26). Wszyscy wrogowie ludu izraelskiego zostaną wtedy zwyciężeni. Proroctwa Ezechiela mają cechy apokaliptyczne. Stanowią bliskie źródło dla Księgi Objawienia Jana, w której znajdujemy wiele obrazów i symboli, zaczerpniętych z wizji Ezechiela.

Trzech było proroków izraelskich, którzy przemawiali w imieniu Pana, przebywając poza Ziemią Obiecaną: Ezechiel, Daniel i Jan, wielki Wizjoner z Wyspy Patmos. Wszyscy trzej pozostawili nam wielkie wizje apokaliptyczne. Posługiwali się językiem symbolicznym, obrazowym, nie mogąc w zwykłych słowach opisać wielkości Bożej chwały. Ezechiel widział oczyma wiary obłok chwały Bożej, wypełniający świątynię Pana, widział także przyszłą chwałę nadchodzącego Bożego Królestwa. Apostoł Piotr w swym pierwszym liście napisał o prorokach, iż działał w nich Duch Chrystusowy, i że przepowiadali oni „cierpienia przeznaczone dla Chrystusa i mające potem nastąpić uwielbienie” (I Piotr. 1, 11). Wydaje się, że Ezechiel, wyraźniej niż inni prorocy, widział oczyma wiary przyszłą chwałę Pana. Stąd nazywa się także Ezechiela „prorokiem Bożej chwały”.

Niektórzy komentatorzy nazywają Ezechiela jeszcze inaczej, mówią o nim jako o „duszpasterzu wśród proroków”. Dowiadujemy się z jego księgi, że został przeznaczony na stróża nad pokoleniami izraelskimi (3, 17; 33, 7). Starsi ludu przychodzili do niego, by w smutnym położeniu szukać u niego rady (8, 1; 14, 1). Ezechiel rozstrzygał ich sprawy, szczerze i odważnie piętnował występki ludu, nawet te zakryte przed ludzkim okiem (8,12; 9,9; 11,15), w związku z czym spotykał się z niechęcią, a nawet prześladowaniami.

Jeszcze jedno trzeba podkreślić: wbrew poglądom niektórych krytyków, że Ezechiel był wizjonerem cierpiącym na urojenia, chorobliwym fantastą, czy nawet epileptykiem – sama treść jego proroctw i zgodność jego wypowiedzi z faktami historycznymi dowodzą niezbicie, że posiadał on niezwykły zmysł rzeczywistości. Owszem, prorok posługuje się wyjątkowym językiem, pełnym symbolicznych obrazów, śmiałych hiperboli, niezwykłych przenośni, ale jednocześnie proroctwo Ezechiela dzieli się w sposób wyjątkowo uporządkowany, logiczny, tak pod względem treści, jak i chronologii.

We wstępnej części ( w rozdziałach 1 – 3) przedstawiona jest wizja, w czasie której prorok otrzymuje posłannictwo od Pana.

W pierwszej głównej części (obejmującej rozdz. 4 – 24) zawarte są groźby pod adresem występnej Jerozolimy i ludu judzkiego, jeszcze z czasów przed oblężeniem Jerozolimy. W drugiej części (r. 25 – 32) Ezechiel wypowiada proroctwa o narodach pogańskich. W części trzeciej , końcowej (r. 33 – 48) prorok opisuje wygląd nowej świątyni, nowej służby Bożej i ukazuje przyszłą chwałę Nadchodzącego Królestwa.

===

Posłuchaj pierwszej oraz kolejnych audycji z cyklu studium Księgi Ezechiela na stronie "Impuls" Trans World Radio Polska w dziale Programy, audycja "Wędrówka przez Biblię".

Aby słuchać w internecie programów TWR musisz mieć zainstalowany program RealPlayer. Jeśli go nie posiadasz, darmową wersję możesz znaleźć tutaj.